


This will be my 1st blog entry in connection for my 45 days vacation in the Philippines. I am so excited and had sleepless nights. Tomorrow will be my flight, November 30 at 17:30hrs via Malaysian Airlines. I feel so anxious for I don’t know if my money is enough to celebrate Christmas and New Year with my family.
Anyway, allow me to share some major plans that I should do, visit or accomplish for my vacation:
I’m hoping that it will run smoothly,
Bon Voyage!
But before that, a sneak peek on my luggage bag...
I should be happy by now! 10 days more and I’m off for my 45 days vacation to the Philippines in time for Christmas and New Year after 5 long years of not celebrating it with my family. But the pressure is on. I have lots of plans with very less money. I hope that everything will be put into places in God’s help. Anyway, Jesus was born in a manger and I should copy that during my holiday. In between trips, instead of booking a nice room to sleep, a nice bench on a secure location is enough, lol!
To my family and friends who wants my pasalubong instead of my presence, PASENSYA! This is not the time for me to become a Santa Claus. Please bear with me, Global Crisis, Global Warming and Global POBRE!
Peace!
Eto si John, ang matalik kong kaibigan. Sya ang nagtulak sa akin sa mundo ng kabaklaan. Grade 3 (June, 1989) kami noong unang nagtagpo, hanggang ngayon na kahit nagkalayo, puso't isip namin ay nagkakasundo.
Sa kanya ako unang umamin na ako ay bakla, noong di ko na matago at nababahala. "John, bakla ako", ang pag-amin ko sa kanya. "Alam ko matagal na, bruha ka!" ang sagot naman nya. Mula noon, nalaman ko kung pano magsaya, ngumiti na walang halong kaplastikan at humarap sa kanino man. Nalaman man ng tao ang tunay kong pagkatao, pero feeling ko gumanda ako at ang mundo. Salamat John!
Disco, malling, kape, sine, foodtrip, sextrip, at kung ano-ano pa. Ako'y naging masaya sa feeling nya. Di ko alam na kahit kulang kami sa pera, nakakahanap kami ng paraan para magsya. Pero lilinawin ko lang, di kami magsyota. Ewwwww!
2005 ako'y nangibang bayan, Dubai aking pinuntahan upang dito maghanap ng kabuhayan. Naging malungkot man nung una, pero sa tulong nang teknolohiya, kumyonikasyon namin ay di nag-iba.
2007 muli kaming nagkita, maikli lang dahil emergency lang ang eksena. Namatay kasi ang ate na lubos kong kinalungkot pero nandyan sya kasama ng iba pa, kaya madaling nanumbalik ang aking sigla.
Kalagitnaan ng 2008 ako'y natuwa, dahil from Davao lipad sya patungong Manila. May job offer sya papuntang Saudi Arabia, excited ako dahil next level na kaming dalawa. Bagong bayani, pang-international ang beauty.
Dumating ang 2009 at di pa rin nakaalis, tinatanong ko kung bakit, ang dami daw mintis. Patuloy ako sa pagtatanong kung anong klaseng mintis, pero ang dami din naman nyang dahilan kaya malabo na daw ang kanyang paglisan.
May 2009 ang sumunod na uwi sa Pinas, at muli kaming nagkita ng matalik kong kaibigan. Excited dahil kami ay gagala, di sa probinsya na aming kinalakihan pero sa syudad ng Maynila na sobrang yaman, sa kabaklaan at iba pang kamundohan.
Bathouse, bars, dance clubs aming pinasukan. Malate ginawa naming tambyan. Isang gabi, kami ay nagpamasahe (link) at tumuloy sa aming kaibigan na si Phoebe. Tawanan, inuman hanggang magdamagan. Feeling mayaman na dati’y sa panaginip lang.
Di mapapantayan ang saya kapag si John ang nasa tabi. Palagi syang may baon na nakakawili. Gano man kahirap ang kinakaharap, gagaan at liliwanag kapag sya ang nakakausap.
Nang ako’y pabalik sa Dubai na aking pinagtratrabahuan, lungkot na naman ang aking naramdaman. Panay ang tanong sa sarili kung ito ba ang kailangan, ang bansang sinilangan ay di talaga mapantayan. “Maswerte ka!” ang sabi ng kaibigan kong si John. “Marami ang gustong mag-abroad, pero di napagbibigyan.” “Sa muling pagkikita!” ang iyak ko sa kanya. Di na nahiya ang tunay na naramdaman, dahil emosyon ko di na napigilan.
Dumaan ang mga araw at mga buwan, wala ng balita sa kaniyang pangingibang bayan. Ayaw na daw nya dahil di nya kaya, mas gugustuhin daw nya kasama ang pamilya.
Setyembre 2009, apat na buwan mula nung kami nagkita. May sinabi sya sa akin na lubos kong kinabahala. Messages online sa facebook una nyang binalita, agad ko namang tinawagan para ako’y maliwanagan. HIV infected daw sya kaya di sya pumasa, sa trabaho abroad wala ng pag-asa.
Natakot ako sa kanyang sinabi, dahil hindi man lang nya nabanggit noong kami ay magkatabi. Ang mahirap nagkasabay kami, sa mga lugar ng paraosan sa bandang Malate.
Ngayon, ako’y nalilito. Kung kukuha ng test sa Pilipinas bago ako mabuko dito. Pero ano ang magagawa ko kung magpositibo, di ko alam… Dyos ko, tulungan ako.
Sa ngayon, patuloy ang buhay. Kung ano man ang ibibigay ay tanggapin ng buong husay. Ang mahalaga, naging mabuting umaalalay. Sa kabutihan at katahimikan, pilit di sumasablay.
Sa kaibigan kong si John, walang iwanan. Sama-sama tayo at magtutulungan. Ano mang unos ang ating madatnan, kaya natin to sa tulong ng pamilya at sa Dios na lay lalang...
Kita-kita tayo sa FINALS!
Matagal ko nang gusto to
Kaya ko mang bilhin pero maraming bagay ang mas priority ko
Kung sa bagay, mas gugustuhin ko pang magbasa ng libro
Kaysa mabingi sa kakapakinig dito.
Pero noong Lunes, OFF ko
Napadaan sa tindahan kung saan binibenta ito
Tingin lang
Kaya tuloy paglabas ko, bitbit ko na si Ipod Nano ko.
“Ooopsss! I swipe it again!” ang sigaw sa facebook ko
“Temptation wins” naman ang sagot ng kaibigan kong loko
Di ko na tuloy kung tama ba ang nagawa ko
Pero ang alam ko, nasiyahan ako.
Dagdag man ito sa utang na binabayaran
Bahala na si Batman ang panlaban
Basta ako mag-ienjoy, sa bago kong Ipod Nano...I woke up this morning with tears in my eyes. I dreamed of my mother expressing how she loves me through words written on a sheet of paper. Although it was just a short dream but it was so clear that made me cry. When I woke up, I remember that February 13, next day will be my sister’s 3rd year death anniversary and cried more.
We have a gap with my family right now. 3 weeks ago, I texted my family that March will be my last financial support to them which I think threaten them. I told them that I am planning to go home soon and needs enough funds for me to start back home. For the last few months or when the crisis hits
I don’t know where to start but one thing for sure, I am not ready to go back home yet. I have a better life here in
The following might help me:
“Bahala na si Batman!” I am not use with this phrase but what I can do.
From Brusko Gwapito young man to….
Katrina Halili wanna be! bwahahahahahaha!
So girls, be careful of whom you kiss for.
I miss this guy terribly. Thanks bro! Hanggang sa muling pagkikita.
Stress relieved.
The show was great although most of the time were Chinese Circus performers were on stage. But I was amazed when the dolphins had their time. Dancing, flipping on the air, were just few of their tricks. The seals were equally outstanding as well. I keep on asking myself how long they spent to teach these creatures.
One of the good things that happened to me last year was when I became a member (since September 2009) of MGGFF or Manila Gay Guy Friends Forever, a networking site made by the author of Manila Gay Guy blog exclusive for his readers. The site is like my extended family on line. It provides me a place where you can meet other people, express your thoughts and inspire you to live life. What more interesting is that everybody has a common denominator, which is being gay.
Our first meeting with members of MGGFF UAE was last October. Ares, Yann, Tsin, Thor and myself were just so delighted of what happened that is why we decided to do it again last November and the experience was equally memorable.
Today, we met again and with a new member of MGGFF coming from
The meeting was very good. I might be the weakest link of the group (less stories to tell and I feel so awkward of my TAGLISH) but they made me feel comfortable.